Karta weterana

dowódca 25 Dywizji Piechoty

25 Dywizja Piechoty

-

Awanse:
chorąży (1909), podporucznik (1912), porucznik (1916), kapitan (1918), major (1920), podpułkownik (1922), pułkownik (1927), generał brygady (1939).

Złoty Krzyż Orderu Virtuti Militari kl.IV (nr oo108), Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari kl.V (nr 212), Order Polonia Restituta, Krzyż Walecznych (czterokrotnie) i inne

-

23-1-1945

Garmisch-Partenkirchen

Inne

-

Nie

-

Ur. 22 XI 1889 we Lwowie, syn Jana oraz Marii z Glaserów. W latach 1900-1905 uczęszczał do II gimnazjum, a następnie 1905-1909 w austriackiej Szkole Kadetów we Lwowie. Po ukończeniu Szkoły Kadetów awansowany na stopień chorążego, po czym otrzymał przydział do 56 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu, gdzie służył do 1912. Awansowany w 1912 do stopnia ppor. W okresie od 1912 do 1916 pełni służbę w komendzie Uzupełnień w Wadowicach. Awansowany do stopnia por. w 1916. Od I 1917 do I 1918 d-ca kompanii w 56 pp, potem od I 1918 do X 1918 ponownie oficer w komendzie Uzupełnień w Wadowicach. Od początku 1917 brał udział w walkach na froncie włoskim. Do stopnia kpt. awansowany 1 II 1918. 30 X 1918 dokonał udanego przewrotu w garnizonie wadowickim, organizując oddziały 12 pp WP, w którym służy od 1 XI 1918 do 3 VIII 1922, w którego szeregach brał udział od V 1919 w walkach w Małopolsce Wschodniej, od II 1920 dowodził III batalionem 12 pp, a od 25 VI 1919 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W bojach z oddziałami 1 Armii Konnej S. Budionnego zdobył 3 VIII 1920 Brody. Za ten czyn odznaczono po VM kl. 5 i 18 VIII 1920 awansowano do stopnia mjr sł. st. piech. Następnie z-ca d-cy 12 pp. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. w 1922 i zweryfikowany w tym stopniu przez MSWoj. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie od VIII 1922 do I 1931 dowodził 77 pp w Lidzie z przerwą od 5 I -23 V 1923. Przebywał w tym okresie czasu na kursie dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Do stopnia płk sł. st. awansowany 1 I 1927. Z dniem 21 I 1931 przeniesiony na stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej w 14 DP w Poznaniu. W okresie od 10 XI 1932 do 10 VIII 1933 ukończył kurs wyższych dowódców w centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Z dniem 5 XI 1935 mianowany d-cą 25 DP w Kaliszu. 19 III 1939 mianowany gen. bryg. WP. W wojnie obronnej dowodził 25 DP w składzie Armii „Poznań” w działaniach osłonowych i od 9 IX 1939w bitwie nad Bzurą. Po przebiciu do Warszawy 21 IX 1939 walczył na odcinku Warszawa-Zachód. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał od 1941 w Oflagu VI A w Murnau. W czasie pobytu w niewoli chorował. W 1944 został przewieziony do szpitala w Garmisch-Partenkirchen, gdzie zmarł 23 I 1945. Pochowany na cmentarzu w Garmisch-Partenkirchen, a 1 IX 1964 prochy jego przeniesiono na cmentarz obozowy w Murnau.
Od 1935 żonaty z Jadwigą z Buchnowskich, miał adoptowaną córkę Annę.
Odznaczony: VM kl. 5 nr 212, 4 kl. nr oo108, Orderem Polonia Restituta kl. IV, KW 4x, MN.
Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932;
R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939;
T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990;
P. Bauer. B. Polak. Armia Poznań wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;
T. Kryska-Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
(inf. Tadeusz Łaszczewski)
http://www.stankiewicz.e.pl/index.php?kat=34&sub=562

-

-

Mierzwiński Z., Generałowie II Rzeczypospolitej, Warszawa 1990, s. 19-24. Jurga T., Obrona Polski 1939, Warszawa 1990, s. 749. Zdjęcie główne - Bauer P., Polak B., Armia „Poznań” 1939, Poznań 1987.

-