Karta weterana

dowódca szwadronu

3 szwadron pionierów

dowódca szwadronu

# 1 VII 1922 - po ukończeniu kursu oficerskiego szkoły jazdy w Grudziądzu promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 25 pułku ułanów w Prużanie;
# 1 VIII 1924 - awansowany na stopień por. sł. st. kaw.; następnie na służbie w 26 pułku ułanów, po czym odkomenderowany do szwadronu pionierów 9 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Baranowiczach;
# 1930-1934 - na służbie jako młodszy oficer w 9 szwadronie pionierów w Baranowiczach, następnie na stanowisku zastępcy dowódcy 10 szwadronu pionierów w Bydgoszczy;
# 1 I 1935 - awansowany na stopień rtm. sł. st. kaw. i przeniesiony na stanowisko dowódcy 3 szwadronu pionierów w Poznaniu;

Order Wojenny "Virtuti Militari" kl. V (Krzyż Srebrny), Srebrny Krzyż Zasługi

wraz z 3 szwadronem pionierów w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, m.in. w walkach nad Bzurą, na przedpolach Warszawy i w obronie stolicy aż do jej kapitulacji; od 28 IX 1939 - w niewoli niemieckiej;

7-7-1965

Warszawa

Warszawa, ul. Św. Wincentego, Cmentarz Bródnowski

aleja 30 G, rząd VI, grób 21 (grób rodzinny)

Tak

tablica epitafijna grobu rodzinnego na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, ul. Św. Wincentego

-

Roman Wilk, wnuk wujeczny weterana: "To był wspaniały i szlachetny człowiek, bohater wojenny i bohater (mojej) rodziny. Bardzo dobrze pamiętam, jak moja mama Teresa Wilk z domu Bartosiak często w bardzo ciepłych słowach wspominała swojego wujka, ze łzami w oczach opowiadała mi swoje i rodzinne losy. Przypominam sobie opowieści o tym, że »Wujek Wacio« - tak mama nazywała wujka - był »przybocznym adiutantem gen. Kutrzeby«. Jeszcze w 1939 roku dostał się do niewoli i przebywał w oflagu - chyba w Niemczech - a po jego wyzwoleniu »znalazł« się w Anglii, skąd już po wojnie wrócił do Ojczyzny. Po powrocie bardzo pomógł mamie. Ułatwił jej skończenie studiów medycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i pośrednio pomógł mnie i mojej rodzinie... Wydaje mi się, że Wacław Bartosiak nie miał żony i dzieci, bo musiałbym o tym wiedzieć, a nic takiego sobie nie przypominam. Jego brat Marian Bartosiak był ojcem mojej mamy, czyli moim dziadkiem, […] a moją babcią Maria Bartosiak z domu Zejdowska. Mama opowiadała, że jej rodzice zginęli w czasie bombardowania w Warszawy, mój brat zaś twierdzi, że umarli na gruźlicę. Przypominam sobie, że mama wraz z rodzicami w czasie wojny mieszkała w Warszawie, gdzie się urodziła. Jako dziecko odwiedziłem to miejsce. Dom stał, ale mieszkał w nim ktoś inny".

-

Bauer P., Polak B., Armia Poznań w wojnie obronnej 1939, Poznań 1982, s. 491. "Rocznik Oficerów Kawalerji", 1930, s. 53, 101. Archiwum rodzinne / rodzinna tradycja (zebr. Roman Wilk, wnuk wujeczny weterana). Tradycja rodzinna (Maria Alexandra Wilk, prawnuczka wujeczna weterana). Cmentarz Bródnowski, red. i oprac. nauk. J. Kieniewicz, Warszawa 2007. Bartosiak Wacław - , rtm., oprac. T. Łaszczewski, GENEALOGIA. Stankiewicze z przyjaciółmi, http://www.stankiewicze.com/index.php?kat=34&sub=562 [dostęp: 4 I 2012].

Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Ojczyzny i wraz z matką Klementyną i siostrą Ireną zamieszkał w Warszawie, na Bródnie, potem z gen. Romanem Abrahamem przy al. Niepodległości. Chorował na marskość wątroby. Zmarł 7 lipca 1965 r. w Szpitalu Zakaźnym w Warszawie, na Woli. Fotografia główna za: Abraham R., Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury, Warszawa 1969.