Karta weterana

dowódca 6 p. uł.

-

Głowacki: po utworzeniu Zbiorowej Brygady Kawalerii - z - ca płk. Edwarda Godlewskiego (dowódca 14 pułku ułanów Jazłowieckich).

-

Order Virtuti Militari kl.V (nr 5462), Krzyż Niepodległości, Order Odrodzenia Polski kl. V, Krzyż Walecznych - 5x, Złoty Krzyż Zasługi.

-

24-1-1991

w Warszawie

Warszawa, ul. Powązkowska, Cmentarz Wojskowy

-

Nie

-

Ur. 27 VIII 1892 w majątku Szlazy k. Przasnysza, syn Juliusza i Wandy z Uszyńskich. Ukończył 6 klas gimnazjum i 2 klas szkoły rolniczej. W 1911 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Był członkiem PPS i Sokoła. Latem 1914 powrócił do Polski i 10 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich. Przydzielony do 2 szwadronu 2 p. ułanów LP dowodzonego przez rtm. Zb. Dunin-Wąsowicza. Brał udział w kampanii karpackiej i bukowińskiej. W stopniu kpr. uczestniczył w szarży 2 szwadronu pod Rokitną 13 V 1915. W 1917 przeniesiony do szwadronu karabinów maszynowych. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 internowany w Synowódzku. We IX 1917 wcielony do armii austriackiej walczył na froncie rosyjskim i włoskim. W VIII 1918 zwolniony z wojska powraca do Polski. W XI 1918 wstępuje do WP. Ukończył oficerską szkołę jazdy. W szeregach 2 p. szwol. bierze w latach 1919-1920 udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 p. szwol. , potem w 5 psk. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1927. W latach 1927-1928 był kwatermistrzem 26 p. ułanów w Baranowiczach, w 1928 przeniesiony do 6 p. uł. w Stanisławowie na stanowisko kwatermistrza i z-cy d-cy 6 p. uł. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1930. Od V 1930 d-ca 6 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Uczestniczy w walkach pod Uniejowem 10 IX 1939, Sierakowem 18 IX 1939, potem 19 IX 1939 pod Wólką Węglową. Po utworzeniu Zbiorowej Brygady Kawalerii pod dowództwem gen. R. Abrahama pełni funkcję z-cy d-cy 14 p. uł. – płk E. Godlewskiego. Uczestniczy w walkach na przedpolach Warszawy i od 19 IX 1939 w jej obronie. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu 29 IV 1945 przebywał na zachodzie. Do kraju powrócił w 1947. Był w służbie czynnej bez przydziału. Później przeniesiony w stan spoczynku.
Zmarł w Warszawie 24 I 1991. Pochowany na kwaterze legionowej cmentarza wojskowego na Powązkach.
Odznaczony: VM kl. 5 nr 5462, KN, OP5, KW5x, ZKZ
Żonaty. Miał dwie córki: Lidię /ur. 1923/ i Jadwigę /ur. 1925/
Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;
Rocznik oficerów kawalerii 1930;
R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1991;
P. Bauer – B. Polak. Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1983;
R. Abraham. Wspomnienia znad Warty i Bzury. W-wa 1969;
M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1988
(inf. Tadeusz Łaszczewski)
http://www.stankiewicz.e.pl/index.php?kat=34&sub=567

-

-

Bauer P., Polak B., Armia Poznań w wojnie obronnej 1939, Poznań 1982, s. 492. Głowacki L., Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Warszawa 1985, s. 309 (dalej: Głowacki).

-